Zo’n pure, prachtige, functionele vernieuwer is Eljero Elia. Niet alleen zijn tegenstanders, maar ook de toeschouwers hebben zich lang afgevraagd wat hij nou precies deed. En zelfs nu ze het weten en voor hun ogen zien gebeuren, reageren tegenstanders te laat om hem af te stoppen. Het duurt niet lang meer of de ErvenWiel Coerver hebben de beweging opgenomen in de verplichte oefenstof. Voor gevorderden, dat wel.

Hoe ziet de elia eruit? Eljero staat in de buurt van de linkerzijlijn met zijn rug naar het doel van de tegenstander en de verdediger achter zich, als hij de bal over de grond krijgt aangespeeld. Hij neemt aan met rechts, zet zijn voet op de bal en beweegt die aan de kant van de tegenstander naar de grond alsof hij binnendoor wil lopen. Maar in plaats daarvan haalt hij zijn zool over de bal heen en brengt hij zijn voet aan de andere kant van de bal naar de grond, met zo’n snelheid dat de bal juist van de buitenkant van zijn voet langs de lijn naar voren schiet. Hij schiet er onmiddellijk zelf met volle kracht achteraan en stuift dus onverwacht buitenom. De verblufte verdediger maakt net de beweging naar binnen toe en staat dus volkomen vast.

Hij beheerst het in allerlei varianten: als schijnbeweging in één keer door, vloeiend en volledig uitgevoerd, achteroverleunend pauzerend met de voet op de bal, zelf naar binnen draaiend en de bal achter het standbeen langs met de binnenkant door tikkend in plaats van met de buitenkant. Maar altijd passeert hij met deze beweging buitenom, waarna hij zo veel tijd heeft dat hij de ter correctie instappende tweede verdediger met een simpel tikje voorbij kan lopen. In een frivole bui doet hij dat tussen de benen door en anders met een listige kap buitenkant rechts binnendoor.

Het krachtige van Elia is dat hij de beweging wel vaak uitvoert, maar niet altijd. Er zijn momenten genoeg waarop hij de bal wel meeneemtnaar binnen toe, of kaatst. In zijn Oranjedebuut, als invaller tegen Japan, bediende hij zich vooral van de kaats. Niet altijd even zuiver, maar wel prettig sober en collegiaal. Maar één keer liet hij een deel van zijn beweging zien, in dit geval in het strafschopgebied en met zijn gezicht naar het doel. In feite een heel snelle kap met buitenkant rechts, waarmee hij zich voldoende vrijspeelde voor een schot, dat de keeper met de vuisten nog net toteencorner kon verwerken. Verder beperkte hij zich tot twee assists: een onhandig halfhoge aan Van Persie en een afgemeten boog aan Huntelaar. En zelfs daarmee was hij al de vrolijke noot in het elftal dat als geheel een bedroevende vertoning was.

De meester toont zich in de beperking, dus als het niet nodig is moet hij het vooral niet doen. Maar wat ons betreft is één keer op het wk genoeg om de elia op te nemen in het Nederlandse voetbaltaalgebruik.