30 mei. Verona-Verona, 15 kilometer. ‘In fair Verona, where we lay our scene, from ancient grudge break to new mutiny…’ Shakespeares woorden kregen vandaag een nieuwe betekenis, al was de strijd tussen de vijanden eigenlijk al beslecht: het werd een zegetocht voor Ivan Basso. Aan de streep vond hij niet Giulia, maar maar zijn geliefde Micaela, die vrijdag in een interview met de Gazzetta dello Sport over haar man het volgende zei: ‘Als Ivan wint, is dat goed. Als Ivan niet wint, is het ook goed. Want de fiets is zijn liefde.’ De journalist van de Gazzetta voegde daar nog heel vriendelijk aan toe: ‘Zijn tweede liefde.’ En ik hoop voor Micaela dat dat de waarheid is.

Er stond 28 mei ook een dubbelinterview met Basso en Evans in de roze krant, als vooruitblik op de etappe Brescia-Aprica. Dat Evans ten opzichte van Basso kansloos zou zijn op de Mortirolo, bleek eigenlijk al uit dat interview. Basso liet weten dat hij in die streek als kind altijd op vakantie ging, en dat hij toen hij een jaar of tien was voor het eerst de Mortirolo opfietste. Hij noemde de berg ‘una salita amica’.

Evans daarentegen was er in april een keertje geweest om te kijken, en vond de berg toen meer dan zwaar: ‘Zulke beklimmingen heb ik in de Tour nog nooit gezien.’ Het was voor de trouwe Gazzetta-lezer dan ook geen verrassing dat Evans op de Mortirolo de verpersoonlijking werd van het begrip lijden, terwijl Basso haast nonchalant naar boven fietste. De lijkbleke Evans was zelfs zo aangedaan dat hij in de afdaling uit de bocht vloog, op een minicamping belandde en bijna een camper omver reed. In de laatste tien kilometer was de uitgeputte Australiër echter niet te beroerd Arroyo nog bij te staan in zijn zwanenzang, maar ook samen waren ze niet opgewassen tegen het ijzersterke trio italiano Basso-Nibali-Scarponi. De drie Italianen fietsten iedereen naar huis, en Scarponi kreeg als dank de ritzege cadeau.

En zo kwam het dat Arroyo gisteren in een zwart-rood truitje maar op een roze fiets - stijlicoon Mario Cipollini bekeek de vloekende kleurencombinatie ongetwijfeld vol afgrijzen - van Bormio naar Ponte di Legno fietste, over de besneeuwde Gavia. Basso de Bijgelovige had besloten geen roze accessoires aan zijn outfit toe te voegen: zijn held Indurain deed dat immers ook nooit. En de klassementsleider had nog een klein voordeeltje: in Bormio gaf een vrouw hem een klein Mariabeeldje, dat hij dankbaar bij zich stak. Een beetje hulp van boven kan natuurlijk geen kwaad als je in korte broek tussen metershoge muren van sneeuw door moet rijden.

De Zwitser Johann Tschopp moest het op de Gavia zonder Madonna doen, en met Simoni. En dat was niet makkelijk, want het was Simoni’s afscheidsrit. Zijn laatste kans op een etappezege. Heel Italië wilde dat Gibo zou winnen, maar Tschopp was sterker. Bovendien had hij geen zin om zo’n duur cadeautje weg te geven: ‘Simoni heeft in zijn carrière ontzettend veel gewonnen, en ik heb alleen maar een of andere koers in Afrika op mijn palmares staan,’ verklaarde de Zwitser achteraf. ‘Het spijt me voor Simoni, maar het was mijn dag.’ Simoni kon Tschopp niet meer bijhouden, en fietste rustig verder. In de slotklim naar Ponte di Legno liet hij zich vanaf de fiets uitgebreid interviewen door de Rai, alsof het klimmen hem geen enkele moeite kostte.

Even werd het nog spannend voor Tschopp, want vanuit het niets vond de man in de rode puntentrui een paar nieuwe benen, vermoedelijk het reservepaar dat hij op de Mortirolo was vergeten mee te nemen. Cadel Evans ging er op de slotklim in een indrukwekkend tempo vandoor, bereid te vechten voor elke seconde. Nu was het de beurt aan de anderen om pijn te lijden, zichtbaar veel pijn, maar de wereldkampioen wist Basso, Arroyo en Nibali niet meer van het podium te stoten.

Maar misschien geeft dat wel niet: Evans won deze Giro genoeg. De Italianen adoreren de eenzame strijder die voor de beklimming van de Mortirolo zijn eigen gelletjes en bidons moest halen, en daardoor tijd verloor. Hij heeft de wielerwereld laten zien dat hij een vechter is, en een aanvaller. Hij won de rode trui. Vanavond kookt zijn geliefde Chiara ongetwijfeld zijn favoriete maaltijd voor hem: pasta met broccoli. En wie weet staat er bij een volgende meer dan zware berg wel een oud Italiaans vrouwtje op hem te wachten met een mini-Madonna, en wat bidons.

^{Lidewey van Noord (lidewey.web-log.nl) schrijft voor Amstel Sport een column over de Giro d'Italia}